FAQ

Czujnik dymu reaguje na cząstki dymu powstające w początkowej fazie pożaru. Czujnik tlenku węgla (czadu)  wykrywa obecność gazu CO, który powstaje podczas niepełnego spalania paliw. Są to dwa różne zagrożenia i dwa uzupełniające się urządzenia.

Ei650 wykrywa dym powstały w wyniku pożaru – zanim pojawią się płomienie lub wysoka temperatura, co pozwala na szybką reakcję i ewakuację.

Czujnik najlepiej sprawdza się w sypialniach, korytarzach, salonach oraz na klatkach schodowych. Nie zaleca się montażu w kuchniach i łazienkach ze względu na ryzyko fałszywych alarmów.

Tak. Urządzenie jest zgodne z normą EN 14604, która określa wymagania dla czujników dymu stosowanych w budynkach mieszkalnych.

Ei650 posiada wbudowaną baterię o żywotności do 10 lat. Po tym czasie czujnik sygnalizuje konieczność wymiany całego urządzenia, ponieważ bateria jest zintegrowana i niewymienna.

Czujnik CO wykrywa obecność tlenku węgla (czadu), bezbarwnego i bezwonnego gazu. Czujnik dymu reaguje na produkty spalania widoczne w powietrzu. Czujnik CO nie zastępuje czujnika dymu i odwrotnie.

Ei208 monitoruje stężenie tlenku węgla, który może powstawać m.in. w wyniku nieprawidłowej pracy kotłów, piecyków gazowych, kominków lub niedrożnej wentylacji.

Urządzenie należy instalować w pomieszczeniach z urządzeniami spalającymi paliwa oraz w ich bezpośrednim sąsiedztwie, zgodnie z zaleceniami producenta.

Czujnik jest zgodny z normą EN 50291-1, przeznaczoną dla czujników CO stosowanych w budynkach mieszkalnych.

Nie. Czujnik posiada zintegrowaną baterię 10-letnią i wymaga jedynie regularnych testów działania przy użyciu przycisku testowego.

Ei208D, oprócz alarmu dźwiękowego, posiada wyświetlacz LCD pokazujący aktualne stężenie CO w ppm, co umożliwia bieżącą kontrolę sytuacji.

Nie. Czujnik tlenku węgla wykrywa inne zagrożenie niż czujnik dymu. Dla pełnej ochrony budynku oba typy urządzeń powinny być stosowane równolegle.

Model ten jest szczególnie polecany do obiektów zarządzanych, mieszkań z instalacjami grzewczymi oraz dla użytkowników oczekujących większej kontroli i transparentności działania urządzenia.

Ei208D spełnia normę EN 50291-1, obowiązującą dla czujników tlenku węgla w budownictwie mieszkaniowym.

Nie. Czujnik został zaprojektowany z myślą o 10-letnim cyklu życia, z uwzględnieniem energooszczędnej pracy wyświetlacza.

Czujnik dymu należy instalować na suficie, możliwie centralnie w pomieszczeniu, ponieważ dym unosi się do góry i gromadzi pod stropem. Zalecana odległość od ścian, belek oraz innych przeszkód wynosi co najmniej 0,5 m, aby nie zakłócać swobodnego przepływu dymu do komory detekcyjnej.

Montaż powinien być zawsze wykonany zgodnie z instrukcją producenta, która uwzględnia zarówno wymagania norm, jak i specyfikę danego modelu czujnika. Prawidłowa lokalizacja ma kluczowe znaczenie dla szybkiego wykrycia zagrożenia i ograniczenia ryzyka opóźnionej reakcji alarmu.

Czujnika dymu nie należy instalować m.in.:

• w łazienkach, przy prysznicach oraz w miejscach narażonych na parę wodną i skraplanie wilgoci,
• w pobliżu grzejników, kratek wentylacyjnych, nawiewów klimatyzacji, okien i drzwi, gdzie występują przeciągi mogące zakłócać dopływ dymu,
• bezpośrednio w kuchni, ponieważ czujnik może reagować na opary powstające podczas gotowania lub parę wodną ze zmywarki,
• w miejscach o skrajnych temperaturach, tj. poniżej –10°C lub powyżej +40°C np. na strychu, 
• w bardzo zakurzonych, brudnych lub wilgotnych pomieszczeniach, gdzie cząstki zanieczyszczeń mogą wpływać na pracę sensora,
• w pobliżu elementów dekoracyjnych, zabudowy lub mebli, które utrudniają swobodny dopływ dymu do czujnika,
• w miejscach trudno dostępnych, w których testowanie, konserwacja lub czasowe wyciszenie alarmu byłyby utrudnione.

Prawidłowy dobór miejsca montażu ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia fałszywych alarmów i zapewnienia szybkiej reakcji czujnika w sytuacji rzeczywistego zagrożenia.

Montaż czujnika dymu na ścianie jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, gdy montaż na suficie nie jest możliwy, np. w przypadku sufitów napinanych, podwieszanych lub sufitów o niewystarczającej wytrzymałości.

W takim przypadku czujnik należy zamontować na ścianie w odległości 0,3–0,5 m poniżej sufitu, zgodnie z zaleceniami producenta. Należy pamiętać, że montaż sufitowy pozostaje rozwiązaniem preferowanym, ponieważ zapewnia najszybsze i najbardziej wiarygodne wykrycie dymu.

Z punktu widzenia przepisów wymóg jest prosty: w mieszkaniu powinien znajdować się co najmniej jeden autonomiczny czujnik dymu. Warto jednak pamiętać, że jest to poziom „minimum”, który nie oznacza optymalnej ochrony. 

Państwowa Straż Pożarna w swoich zaleceniach wskazuje, że co najmniej jeden czujnik dymu powinien być zainstalowany na każdej kondygnacji, w miejscach pełniących funkcję dróg ewakuacyjnych, którymi najczęściej są korytarze.

Z perspektywy maksymalnego bezpieczeństwa wielu specjalistów rekomenduje jeszcze szersze podejście: aby zapewnić możliwie najszybszą detekcję, czujnik dymu powinien znajdować się w każdym pomieszczeniu mieszkalnym, z wyłączeniem kuchni i łazienki (gdzie ryzyko fałszywych alarmów jest największe, z uwagi na obecność pary wodnej i oparów z gotowania). Dobór liczby czujników warto dopasować do układu mieszkania i stylu życia domowników, traktując wymaganie ustawowe jako punkt wyjścia, a nie docelowy standard ochrony.

Czujniki tlenku węgla należy instalować w pomieszczeniach, w których znajdują się urządzenia spalające paliwa stałe, ciekłe lub gazowe. Czujnik CO powinien być zamontowany w odległości od 1 do 3 metrów od potencjalnego źródła zagrożenia, aby zapewnić wiarygodną i szybką detekcję tlenku węgla.

Montaż może być wykonany na ścianie lub na suficie – w zależności od konstrukcji i zaleceń danego modelu – zawsze zgodnie z instrukcją producenta. Przy wyborze miejsca montażu należy uwzględnić naturalny przepływ powietrza w pomieszczeniu oraz unikać lokalizacji narażonych na przeciągi, intensywną wentylację lub bezpośrednie źródła ciepła.

Prawidłowe rozmieszczenie czujnika CO ma kluczowe znaczenie dla wiarygodnego wykrycia zagrożenia i skutecznego ostrzegania użytkowników.

W przypadku sufitów skośnych czujnik dymu należy montować 0,5–1 m od kalenicy, w miejscu, w którym dym może się naturalnie gromadzić, ale nie bezpośrednio w najwyższym punkcie sufitu.

Takie umiejscowienie pozwala uniknąć stref, w których przepływ powietrza może być zaburzony, a jednocześnie zapewnia skuteczną i szybką detekcję dymu. Montaż powinien być zawsze wykonany zgodnie z instrukcją producenta, dostosowaną do konkretnego modelu czujnika.

W pomieszczeniach o nieregularnym kształcie, takich jak układ „L”, sposób montażu czujnika dymu zależy od całkowitej powierzchni pomieszczenia.

Jeżeli powierzchnia pomieszczenia nie przekracza 60 m², czujnik dymu zaleca się zamontować w miejscu załamania przestrzeni, tak aby możliwie równomiernie obejmował oba ramiona pomieszczenia.

W przypadku pomieszczeń o powierzchni powyżej 60 m² każde ramię układu „L” należy traktować jak osobne pomieszczenie i wyposażyć w oddzielny czujnik, aby zapewnić skuteczną i szybką detekcję dymu w całej przestrzeni.

W korytarzach czujniki dymu należy rozmieszczać w sposób zapewniający szybkie wykrycie zagrożenia na całej długości drogi komunikacyjnej, przy uwzględnieniu jej szerokości i układu.

Dla korytarzy o szerokości do 3 m zaleca się montaż czujników:

• co maksymalnie 15 m, jeżeli korytarz nie jest podzielony przegrodami lub załamaniami,

• co maksymalnie 7,5 m, jeżeli występują podziały, wnęki lub zmiany kierunku przepływu powietrza.

Czujniki należy instalować w narożnikach, skrzyżowaniach oraz miejscach zmiany kierunku korytarza, ponieważ są to punkty, w których dym może gromadzić się nierównomiernie lub z opóźnieniem docierać do czujnika.

Około 90% ofiar pożarów ginie w wyniku zatrucia dymem, a nie bezpośredniego kontaktu z płomieniami. Dym zawiera toksyczne produkty spalania, które szybko trafiają do dróg oddechowych, powodując dezorientację, utratę przytomności i uniemożliwiając samodzielną ewakuację.

Dodatkowo dym bardzo szybko wypełnia pomieszczenia i drogi komunikacyjne, znacząco ograniczając widoczność. W praktyce oznacza to, że nawet niewielki pożar może w krótkim czasie stworzyć warunki bezpośrednio zagrażające życiu, jeszcze zanim pojawi się otwarty ogień.

Już w ciągu 1–2 minut od powstania pożaru pod sufitem zaczyna tworzyć się warstwa gorącego, silnie toksycznego dymu. W kolejnych minutach warstwa ta stopniowo obniża się, często osiągając poziom głowy osoby stojącej, co znacząco utrudnia oddychanie i orientację w przestrzeni.

W praktyce oznacza to, że czas na reakcję i ewakuację jest bardzo krótki, a wczesne wykrycie dymu przez czujnik ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa domowników.

Sygnał pojedynczego „kliknięcia” w alarmach Ei6500-OMS jest comiesięcznym sygnałem kontrolnym, który potwierdza prawidłowe działanie czujnika, w tym sensora, elektroniki oraz zasilania.

Sygnał ten pojawia się 16. dnia każdego miesiąca, zazwyczaj w godzinach 15:00–17:00, i nie oznacza zagrożenia ani usterki. Jest to zaplanowana funkcja diagnostyczna, mająca na celu bieżące potwierdzenie sprawności urządzenia bez konieczności ingerencji użytkownika.

Tak. Czujniki Ei Electronics wyposażone w zintegrowane baterie 10-letnie działają w pełni niezależnie od zasilania sieciowego. Oznacza to, że czujnik zachowuje pełną funkcjonalność także podczas przerw w dostawie prądu, które często występują właśnie w sytuacjach awaryjnych.

Dzięki autonomicznemu zasilaniu alarm zapewnia ciągłą ochronę i wczesne ostrzeganie przed zagrożeniem, niezależnie od stanu instalacji elektrycznej w budynku.

Tlenek węgla (CO), potocznie zwany czadem, to bezbarwny i bezwonny, a jednocześnie silnie toksyczny gaz, powstający w wyniku niepełnego spalania paliw stałych, ciekłych lub gazowych. Ze względu na brak zapachu i koloru nie może być wykryty przez ludzkie zmysły, dlatego jedynym skutecznym sposobem jego wykrycia w pomieszczeniach jest zastosowanie czujnika tlenku węgla.

Tlenek węgla w warunkach domowych powstaje najczęściej w wyniku niepełnego spalania paliw oraz nieprawidłowego odprowadzania spalin. Do typowych źródeł emisji CO należą:

• urządzenia gazowe, takie jak kotły, podgrzewacze wody czy piecyki,
• kominki, piece oraz kuchnie opalane paliwami stałymi, ciekłymi lub gazowymi,
• niewłaściwa lub niesprawna wentylacja oraz niedrożne przewody kominowe,
• magazynowanie pelletu, szczególnie w zamkniętych i słabo wentylowanych pomieszczeniach,
• spaliny z pojazdów uruchamianych lub pozostawianych w garażach, zwłaszcza połączonych bezpośrednio z częścią mieszkalną.

W wielu przypadkach emisja tlenku węgla ma charakter nagły i trudny do przewidzenia, dlatego wczesna detekcja CO ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa domowników.

Tak. Tlenek węgla może przenikać do sąsiednich pomieszczeń poprzez dyfuzję i permeację przez przegrody budowlane, szczeliny, instalacje oraz nieszczelności konstrukcyjne.

W praktyce oznacza to, że zagrożenie tlenkiem węgla może wystąpić nie tylko w pomieszczeniu, w którym znajduje się źródło emisji, lecz także w pomieszczeniach sąsiednich lub na innych kondygnacjach. Z tego względu czujniki CO powinny być instalowane w sposób uwzględniający możliwość rozprzestrzeniania się gazu w całym budynku.

W czujnikach tlenku węgla stosowanych przez Ei Electronics kluczową rolę odgrywa sensor elektrochemiczny, który wykrywa obecność CO na zasadzie reakcji chemicznej wewnątrz specjalnej komory detekcyjnej.

Gdy tlenek węgla dostaje się przez przepuszczalną membranę do wnętrza sensora, następuje reakcja elektrochemiczna między CO a elektrodami w ogniwie. W wyniku tej reakcji generowany jest niewielki prąd elektryczny – jego wielkość jest bezpośrednio proporcjonalna do stężenia CO w powietrzu. Elektronika czujnika analizuje ten sygnał i, jeśli stężenie przekroczy progi bezpieczeństwa, uruchamia alarm.

Tego typu sensory są uważane za jedne z najdokładniejszych i najbezpieczniejszych metod detekcji tlenku węgla w środowisku domowym, ponieważ reagują na rzeczywistą obecność gazu, a nie na zmiany temperatury czy wilgotności.

Test czujnika należy wykonywać co najmniej raz w miesiącu oraz po każdej dłuższej nieobecności domowników, aby upewnić się, że urządzenie działa prawidłowo i zapewnia skuteczną ochronę.

Aby przeprowadzić test czujnika, należy nacisnąć przycisk TEST i przytrzymać go przez około 10 sekund. Prawidłowo działający czujnik uruchomi sygnał alarmowy.

Nie. Testowanie czujnika dymu przy użyciu otwartego ognia, świec, zapalniczek lub intensywnego dymu jest niebezpieczne i może prowadzić do uszkodzenia czujnika. Takie działania nie odzwierciedlają warunków testowych przewidzianych przez producenta i mogą negatywnie wpłynąć na czułość sensora.

Do sprawdzania poprawności działania czujnika należy używać wyłącznie przycisku TEST, który uruchamia procedurę kontrolną imitującą pojawienie się dymu i potwierdza prawidłowe działanie urządzenia.

Czujnik należy czyścić regularnie, odkurzając jego powierzchnię i otwory wlotowe powietrza w celu usunięcia kurzu, pyłu oraz ewentualnych owadów, które mogą wpływać na pracę sensora.

Nie należy używać wody, detergentów ani środków chemicznych, ponieważ mogą one uszkodzić elementy detekcyjne i elektronikę czujnika. Czyszczenie powinno być wykonywane wyłącznie na sucho, zgodnie z zaleceniami producenta.

Czujnik należy czyścić co najmniej raz na 6 miesięcy. W przypadku zwiększonego zapylenia, np. podczas remontu, lub gdy czujnik jest zainstalowany w pobliżu kuchni, łazienki lub innych miejsc narażonych na kurz i zanieczyszczenia, czyszczenie należy wykonywać częściej, aby zachować prawidłowe działanie urządzenia.

Tak. Alarm informuje o niskim poziomie zasilania pojedynczym, okresowym „piknięciem”.

W modelach z wymiennymi bateriami sygnał ten oznacza konieczność ich wymiany. Natomiast w czujnikach z zintegrowaną baterią 10-letnią sygnał informuje o zakończeniu żywotności całego czujnika, co oznacza konieczność jego wymiany na nowy.

Nie. Czujnika dymu ani czujnika tlenku węgla nie wolno malować ani lakierować. Farba może zablokować otwory wlotowe powietrza, zakłócić pracę sensora i znacząco obniżyć skuteczność detekcji.

Malowanie czujnika może również prowadzić do jego trwałego uszkodzenia i utraty zgodności z wymaganiami producenta oraz normami. W przypadku prac malarskich czujnik należy zdemontować lub odpowiednio zabezpieczyć, a po ich zakończeniu ponownie zamontować zgodnie z instrukcją.

Fałszywe alarmy są najczęściej wynikiem warunków środowiskowych lub niewłaściwego miejsca montażu czujnika, a nie jego wady technicznej. Do najczęstszych przyczyn należą:

• para wodna i skropliny,
• opary powstające podczas gotowania,
• kurz i pył unoszący się w powietrzu,
• owady przedostające się do komory detekcyjnej,
• pył budowlany, np. podczas remontów,
• skrajne temperatury lub gwałtowne ich zmiany.

Prawidłowy dobór miejsca montażu oraz regularna konserwacja czujnika znacząco ograniczają ryzyko występowania fałszywych alarmów.

Aby ograniczyć ryzyko fałszywych alarmów, należy przede wszystkim zadbać o właściwy dobór miejsca montażu oraz odpowiedni typ czujnika. W praktyce oznacza to, że:

• czujników dymu nie należy montować w kuchniach, o ile nie jest to konieczne,
• w strefach podwyższonego ryzyka, takich jak kuchnie lub pomieszczenia o zmiennych warunkach, warto stosować czujniki ciepła zamiast czujników dymu,
• urządzenia należy regularnie czyścić, usuwając kurz i zanieczyszczenia z komory detekcyjnej,
• czujników nie należy instalować w pobliżu nawiewów wentylacyjnych, klimatyzacji ani miejsc narażonych na przeciągi.

Takie podejście pozwala zachować wysoką skuteczność detekcji przy jednoczesnym ograniczeniu niepożądanych alarmów.

Pojedyncze, okresowe „piknięcie” czujnika jest sygnałem informacyjnym i zazwyczaj nie oznacza zagrożenia. Może ono wskazywać na jeden z poniższych problemów:

• niski poziom baterii lub konieczność jej wymiany (w modelach z baterią wymienną),
• zabrudzenie komory detekcyjnej, np. przez kurz lub drobne zanieczyszczenia,
• zakończenie żywotności urządzenia w czujnikach z baterią 10-letnią,
• błąd instalacji lub komunikacji w przypadku alarmów połączonych w sieć.

W takiej sytuacji należy sprawdzić instrukcję producenta, oczyścić czujnik, zweryfikować sposób montażu oraz – w razie potrzeby – wymienić baterię lub całe urządzenie.

Tak. Większość alarmów na rynku wyposażona jest w funkcję HUSH, która pozwala na czasowe wyciszenie sygnału alarmowego bez wyłączania urządzenia.

Funkcja ta jest szczególnie przydatna w przypadku fałszywych alarmów, jednak nie usuwa ich przyczyny. Po upływie określonego czasu czujnik automatycznie wraca do normalnej pracy, dlatego w razie powtarzających się alarmów należy sprawdzić miejsce montażu i warunki otoczenia.

Czujniki Ei Electronics są projektowane i testowane zgodnie z uznanymi europejskimi i międzynarodowymi standardami, które określają wymagania dotyczące skuteczności detekcji, niezawodności i bezpieczeństwa użytkowania:

• EN 14604:2005+AC:2008 – norma dla autonomicznych czujników dymu stosowanych w budynkach mieszkalnych,
• PN-EN 50291-1:2018-06+AC:2021-03 oraz EN 50291-2  – normy dla czujników tlenku węgla, odpowiednio do zastosowań w budynkach mieszkalnych oraz w pojazdach rekreacyjnych i kamperach i łodziach,
• vfdb 14-01 (Q-Label) – dobrowolny, rygorystyczny system jakości potwierdzający spełnienie podwyższonych wymagań w zakresie trwałości i stabilności działania czujników dymu.

Zgodność z tymi normami potwierdza, że czujniki Ei Electronics spełniają nie tylko minimalne wymagania prawne, ale również wysokie standardy jakości i bezpieczeństwa.

Tak. Czujniki Ei Electronics posiadają uznane certyfikaty bezpieczeństwa wydawane przez niezależne, wyspecjalizowane jednostki certyfikujące. Wśród nich znajdują się m.in. Kriwan, VdS, czy BSI Kitemark.

Dla rynku polskiego czujniki tlenku węgla Ei Electronics są dodatkowo objęte certyfikacją CNBOP-PIB, która potwierdza spełnienie krajowych wymagań technicznych i umożliwia ich legalne wprowadzenie do obrotu.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 1716) nakłada obowiązek montażu czujników dymu w lokalach mieszkalnych oraz czujników tlenku węgla (CO) w pomieszczeniach, w których znajdują się urządzenia spalające paliwa stałe, ciekłe lub gazowe. Realizacja tego obowiązku będzie wdrażana etapowo, z datą 1 stycznia 2030 r. jako dniem wejścia w życie przepisów dla wszystkich właścicieli mieszkań.

Obowiązek stosowania czujników dymu i tlenku węgla jest wprowadzany etapowo, zgodnie z następującym harmonogramem:

• od 23 grudnia 2024 r. – dla nowo budowanych budynków mieszkalnych,
• od 30 czerwca 2026 r. – dla lokali, w których świadczone są usługi hotelarskie i krótkoterminowego zakwaterowania,
• od 1 stycznia 2030 r. – dla wszystkich istniejących lokali mieszkalnych, zarówno w zabudowie jednorodzinnej, jak i wielorodzinnej.

Przepisy te ustanawiają minimalny standard ochrony przeciwpożarowej i mają na celu zapewnienie wczesnego wykrycia zagrożeń pożarowych oraz emisji tlenku węgla, które bezpośrednio zagrażają życiu i zdrowiu mieszkańców.

Brak wymaganych czujników dymu lub tlenku węgla po wejściu w życie przepisów może wiązać się z realnymi konsekwencjami prawnymi i finansowymi. W zależności od sytuacji mogą to być mandaty lub kary finansowe wynikające z przepisów przeciwpożarowych oraz ogólnych zasad odpowiedzialności za niezapewnienie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu.

W przypadku nowych budynków brak czujników będzie skutkował odmową odbioru budynku przez Państwową Straż Pożarną lub koniecznością usunięcia nieprawidłowości przed dopuszczeniem obiektu do użytkowania. Dodatkowo, w razie pożaru lub zatrucia tlenkiem węgla, ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania lub je ograniczyć, jeżeli stwierdzi, że obowiązkowe zabezpieczenia nie zostały zastosowane lub nie działały prawidłowo.

W praktyce oznacza to, że brak czujników to nie tylko kwestia bezpieczeństwa, ale również ryzyko prawne i finansowe dla właściciela lub użytkownika lokalu.

Na stronie Ei Electronics Polska w sekcji „Centrum plików” oraz na podstronach produktowych każdego czujnika w sekcji “Pliki do pobrania”. 

Nie. Ei Electronics jako producent i dystrybutor nie świadczy usług montażu czujników.

Instalacja urządzeń powinna być wykonana przez uprawnionego i wykwalifikowanego instalatora, zgodnie z instrukcją producenta oraz obowiązującymi przepisami. Na życzenie chętnie wskażemy sprawdzonego, wykwalifikowanego instalatora lub podmiot posiadający doświadczenie w montażu czujników dymu i tlenku węgla.

Aby zgłosić reklamację, należy skontaktować się z działem wsparcia technicznego, podając model urządzenia oraz numer seryjny czujnika. Informacje te pozwalają na szybką identyfikację produktu i sprawne przeprowadzenie procesu reklamacyjnego zgodnie z obowiązującymi procedurami. W tym celu napisz do nas wiadomość klikając w pole “Skontaktuj się” na stronie Ei Electronics Polska.

Standardowy okres gwarancji na czujniki Ei Electronics wynosi 5 lat i dotyczy wszystkich modeli z serii Ei650 i Ei208 oraz czujnika Ei6500-OMS. Gwarancja obejmuje wady materiałowe i produkcyjne, zgodnie z warunkami określonymi przez producenta.

Tak. Dla deweloperów, projektantów, instalatorów oraz klientów profesjonalnych dostępne są konsultacje techniczne, obejmujące pomoc w doborze odpowiedniej liczby i rozmieszczenia czujników dymu oraz tlenku węgla, z uwzględnieniem układu obiektu, obowiązujących przepisów i zaleceń producenta. W tym celu napisz do nas wiadomość klikając w pole “Skontaktuj się” na stronie Ei Electronics Polska.

W praktyce odpowiedzialność zależy od zapisów umowy najmu. Co do zasady właściciel odpowiada za wyposażenie lokalu w wymagane zabezpieczenia, natomiast najemca za ich bieżące użytkowanie i zgłaszanie usterek. Brak jednoznacznych zapisów oznacza konieczność indywidualnej interpretacji, ale co do zasady odpowiedzialność spoczywa na właścicielu mieszkania.

Zarządca lub Wspólnota mogą określać minimalne wymagania techniczne, np. zgodność z normą, sposób montażu albo warunki gwarancji, o ile nie naruszają przepisów prawa. Nie mogą natomiast dowolnie narzucać konkretnej marki, jeśli nie wynika to uzasadnionych przypadków. 

Zależy to od rodzaju czujnika.

W przypadku czujników dymu nie jest wymagana certyfikacja w Polsce. Urządzenie musi jednak posiadać oznakowanie CE, oparte na zgodności z normą EN 14604:2005+AC:2008. Zgodność ta musi być potwierdzona certyfikatem wydanym przez uprawnioną jednostkę notyfikowaną zarejestrowaną w bazie NANDO, co jest wystarczające do legalnego wprowadzenia czujnika dymu do obrotu i stosowania go na rynku polskim.

W przypadku czujników tlenku węgla (CO) sytuacja wygląda inaczej. Norma PN-EN 50291-1:2018-06+AC:2021-03  nie jest normą zharmonizowaną w rozumieniu rozporządzenia CPR. W praktyce oznacza to, że czujniki CO w Polsce podlegają krajowemu systemowi oceny zgodności i muszą być oznakowane znakiem budowlanym B, co wymaga certyfikacji przeprowadzonej przez uprawnioną jednostkę działającą w krajowym systemie oceny zgodności (np. CNBOP-PIB).

Tak. Czujniki mogą być łączone w sieć bezprzewodową. Funkcję tę oferują czujniki Ei Electronics z serii RF. W praktyce oznacza to, że uruchomienie alarmu przez jeden czujnik powoduje aktywację wszystkich pozostałych połączonych urządzeń, co znacząco zwiększa szanse na szybką reakcję w większych mieszkaniach i domach.

Czujniki z serii RF nie wysyłają powiadomień o zagrożeniu poza budynek. Aby możliwe było przekazywanie informacji np. do aplikacji lub systemu zdalnego powiadamiania, konieczne jest zastosowanie dodatkowego urządzenia.

Pozostałe czujniki w sieci RF nadal działają autonomicznie. Uszkodzenie jednego urządzenia nie dezaktywuje całego systemu, choć może ograniczyć funkcję wspólnego alarmowania do momentu usunięcia usterki.

Nie. Sieciowanie czujników Ei Electronics odbywa się bez udziału Internetu, w oparciu o dedykowaną komunikację radiową. Działanie czujników nie zależy od sieci Wi-Fi ani dostępu do aplikacji mobilnych.

Tak. Możliwe jest rozszerzenie instalacji Ei Electronics o dodatkowe czujniki, pod warunkiem zachowania kompatybilności modeli i przeprowadzenia procedury ponownego parowania lub konfiguracji.

Tak. Czujniki mogą być stosowane w budynkach z wentylacją mechaniczną i rekuperacją. Kluczowe jest jednak prawidłowe miejsce montażu, z dala od bezpośrednich nawiewów i wywiewów, które mogłyby zaburzać przepływ powietrza w komorze detekcyjnej.